Rozdział 7 - Ogień

 W głównym banku Lądynu rozpętało się piekło. Dalilea, Rafael, Tom, Neil, Aro i Alek wybiegli z niego jak najszybciej, próbując ocenić straty.
- Jeden bank stojący w płomieniach to jeszcze nie tak źle jak na Lądyn. Słyszałem, że to miasto miewało już pożary, które przenosiły się nawet na koniec miasta. - Spróbował pocieszyć przyjaciół Neil. W tym momencie główny komin banku przewrócił się na sąsiedni budynek, a płonąca drewniana ściana na równie drewniany dom z drugiej strony, sąsiadujący z co prawda kamiennym budynkiem, ale za to z dachem pokrytym strzechą, czyli suchą słomą. Pierwszy, po paru sekundach ciszy zareagował Rafael:
- Na co my czekamy, ludzie!? Wiejemy!
Jak na rozkaz, wszyscy jednocześnie ruszyli biegiem w kierunku kamiennego mostu nad rzeką Tuizą (niektórzy nazywali ją Tamizą, jednak w większości byli w błędzie, bo jeżeli mówili o rzece Izie stojąc tuż przy jej brzegu, ta rzeka była tu, a nie tam, więc stąd ta Tuiza). Po drodze obserwowali, jak ogień pędzi tuż za nimi, pochłaniając kolejne budynki i próbuje odciąć im drogę ucieczki. W końcu, w ostatniej chwili, kiedy płomienie opanowały już całą zachodnią połowę miasta, wbiegli na most i odwrócili się, chcąc zobaczyć, gdzie by się znaleźli, gdyby nie zaczęli uciekać. Absolutnie wszystkie budynki stały w ogniu.
- Przynajmniej pożar nie przeniesie się przez rzekę na drugą część miasta. - Powiedział Neil, próbując się uśmiechnąć. W tej właśnie chwili z dachu jednego z płonących domów zsunęła się belka i jak w zwolnionym tempie zjechała po nim, siłą rozpędu przeleciała parę metrów, po czym upadła na pokład drewnianego statku przymocowanego na przeciwległym brzegu Tuizy, ze świeżo nasmołowanym olinowaniem i nowym, lnianym, łatwopalnym żaglem. Co ciekawe, dziwnym trafem burta tego statku stykała się z sąsiednim okrętem, a ten był przycumowany do pachołka tuż obok knajpki, jedynej na wybrzeżu zrobionej tylko i wyłącznie z suchych sosnowych desek. Na efekty nie trzeba było długo czekać: W ciągu paru sekund pożar pochłonął statki, po czym podążył w kierunku innych budynków. Dalilea, Rafael, Tom, Neil, Aro i Alek rzucili się do ucieczki, jednak główna ulica była pełna płonących desek, odlatujących z domów stojących wzdłuż niej, wobec czego musieli biec naokoło, obok rzeki. Pierwszy przewrócił się Tom. Wszyscy natychmiast się zatrzymali, by pomóc mu wstać, ale w tym właśnie momencie gospoda stojąca tuż obok zawaliła się. Tom zniknął pod stosem palących się desek i kamieni.
- Nie! - Krzyknął Alek. To był błąd, bo kiedy chłopak był zajęty rozpaczaniem, tuż nad nim rozpadł się kolejny budynek.
- Uciekajcie, już im nie pomożemy, nie żyją! - Wrzasnął Rafael, popychając zdrętwiałych z przerażenia Neila i Ara, jednocześnie próbując ciągnąć za sobą Dalileę. W końcu chłopacy się ogarnęli i wystartowali sprintem, doganiając Rafaela i pędzącą za nim dziewczynę. Byli tuż przy bramach miasta, kiedy Aro potknął się i przewrócił, co ogień od razu wykorzystał, zrzucając na niego płonącą belę z dachu jednego z domów obok. Neil szybko wyciągnął go stamtąd i zarzucił sobie na ramię, kiedy zauważył, że przyjaciel jest nieprzytomny. W tym samym momencie na Dalileę spadła jedna z rozżarzonych desek, odpadających z framugi okna baru obok. A właściwie to miała zamiar spaść na nią, jednak gdy dotknęła ziemi nikogo już tam nie było, a to za sprawą Rafaela, który w ostatniej chwili wepchnął dziewczynę do Tuizy, płynącej sobie spokojnie obok. Zapłacił za to jednym dużym oparzeniem na ramieniu i zmiażdżeniem nogi przez kolejne bele, co nie przeszkodziło mu wcale w natychmiastowym opuszczeniu miasta, tuż za Neilem, nadal ciągnącym za sobą Ara. Zatrzymali się dopiero w mniej więcej bezpiecznej odległości od miasta, gdzie padli na ziemię. Natychmiast jednak wstali, bo Neil przypomniał sobie o reanimacji leżącego obok Ara, a Rafael zobaczył nadpływającą z nurtem Dalileę. W końcu, po chwili zastanowienia "zachować się jak bohater czy pozwolić tej suce popłynąć dalej i zostawić ją na pastwę losu?", chłopak podszedł, kulejąc, do rzeki, złapał Dalileę za rękę i wyciągnął ją na brzeg.